Do mego cicerona

Adam Mickiewicz - Do mego cicerona

Mój cicerone! oto na pomniku

Jakieś niekształtne, nieznajome imię

Wędrownik skreślił na znak, że był w Rzymie...

Ja chcę coś wiedzieć o tym wędrowniku.

Może go wkrótce przyjmie do gospody

Kłótliwa fala; może piasek niemy

Zatai jego życie i przygody,

I nigdy o nim nic się nie dowiemy...

Ja chcę odgadnąć, co on czuł i myślił,

Gdy w księdze twojej śród włoskiej krainy

Za cały napis to imię wykréślił,

Na drodze życia ten swój ślad jedyny.

Czy drżącą ręką po długiem dumaniu,

Rył go powoli, jak nagrobek w skale?

Czy go odchodząc uronił niedbale,

Jako samotną łzę przy pożegnaniu?...

Mój cicerone! dziecinne masz lice,

Lecz mądrość stara świeci nad twem czołem;

Przez rzymskie bramy, groby i świątnice,

Tyś przewodniczym był dla mie aniołem.

Ty umiesz przejrzeć nawet w serca z głazu;

Gdy błękitnemi raz rzucisz oczyma,

Odgadniesz przeszłość z jednego wyrazu...

Ach — ty wiesz może i przyszłość pielgrzyma!...

Adam Mickiewicz - Do mego cicerona

Rzym, 1830.

kronika proszowicka